Skip to content

Wat een paar rake klappen je kunnen opleveren

Ik ben geen sporter. Waar mijn man elke kans grijpt om als een puppy achter een bal aan te rennen, zit ik liever met vrienden aan tafel voor een goed glas wijn en een even goed gesprek.

Toen een vriendin afgelopen winter met het voorstel kwam om een keer een bokstraining mee te doen, verslikte ik me eerst bijna in een paar pepernoten. Hoe kwam ze erbij om dat aan mij te vragen? Ik ben toch helemaal geen sporter? Laat staan een sport waarbij je elkaar de hersens in slaat. Ik appte haar terug: ‘Ik denk er nog even een uurtje over na, goed?’

Het intrigeerde me wel. Die vriendin is namelijk ook verre van een bloeddorstig type. In het kader van goede voornemens besloot ik vaker ‘ja’ te zeggen. Na een uur heb ik die vriendin teruggeappt: ‘Ik doe mee!’ En daar voegde ik nog aan toe: ‘Maar ik ben echt een sporthork hoor!’.

Na lange tijd trok ik mijn sportkleren weer eens uit de kast. Gewapend met boksbandages, bokshandschoenen en gebitsbeschermer kwam ik ten tonele. Aan de outfit kon het in ieder geval niet liggen.

En dan kom je jezelf tegen.

Ik bleek een bokser die goed klappen kan incasseren. Laat die ander maar komen, ik kan het wel verdragen en staande blijven. Mezelf verdedigen bleek nog niet zo sterk ontwikkeld. Een stevige ‘stop’ op een aanvallende handschoen moet soms echt uit mijn tenen komen. En aanvallen? Ik rem liever mijn kracht af wanneer ik iemand echt dreig te gaan raken. Toch een rake klap uitgedeeld? Dan volgt heel snel een ‘sorry!’. De paralellen met het dagelijks leven worden zo in mijn wekelijkse boksuurtje blootgelegd en aan den lijve ondervonden.

Boksen bracht me ook terug naar de enige keer in mijn leven dat ik ooit klappen heb uitgedeeld. Dat was op een kussen. Ik had net een miskraam gehad. Een miskraam die betekende dat mijn droom van een derde kindje nooit meer werkelijkheid zou worden. Ik voelde me zo intens verdrietig. Diep van binnen was ik ontzettend boos. Boos op dit lot. Het leven had me verraden en ik voelde me in de steek gelaten. Maar wat ik liet zien was alleen het verdriet. Mijn supervisor nodigde me uit om een kussen, dat mijn lot representeerde, er eens flink van langs te geven. Ik kan de heftigheid daarvan nog in mijn lijf voelen. Maar ook de opluchting en rust die eruit volgde. Het lot ging niet weg, maar mijn weerstand om dat lot aan te nemen wel.

Raken en geraakt worden. Boksen brengt soms emoties naar boven we niet zo graag laten zien. Het is niet enkel zweet wat er vloeit tijdens een bokstraining. Zo werd boksen voor mij een nieuwe vorm van lichaamswerk. Na een half jaar bokstraining blijken dan ook niet alleen mijn spieren steviger te zijn geworden.

Nieuwsgierig wat lichaamsgerichte trainingen of een boksclinic jou kunnen opleveren?

Meer weten?
Lees meer over de training Je lijf vertelt waar het knelt

Andere berichten

Blog#17

Met de billen bloot

Over sterk zijn en goed je best doen. Over gevoel van falen en totale uitputting. En over nieuwe wegen.

Blog#16

Ingehouden boosheid is ingehouden levenslust

Over ingehouden boosheid en wat boos zijn je leert over je eigen grenzen.

Blog#15

Ode aan mijn oma

Over de grootsheid van kleine dingen. Over terug naar mijn wortels en ze omarmen.

Blog#14

Rouw is de achterkant van liefde

Over hoe niet-aangenomen rouw samenhangt met ingeslikte boosheid en verdriet. En het effect daarvan op je contact met anderen. En het contact met jezelf.

Blog#13

De schaamte voorbij

Over waarom het soms zo moeilijk is om lekker te spelen. Over de schaamte die ik dan tegenkom. Een welkom aan het vrije kind in mij.

Blog#12

Sommigen dingen kunnen nou eenmaal echt niet op 1,5 meter afstand

Over het dilemma in deze Coronatijd: die anderhalve meter.

Blog#11

Geruststellen in maanpak

Hoe kan ik geruststellen in een astronautenpak? Over het belang van lichaamstaal en de ontreddering als dat belemmerd wordt.

Blog#10

Hoe vertel ik mijn kinderen, dat je ziek kunt worden van iemands aanraking?

Over het gemis van nabijheid in Coronatijden. En hoe leg je dat uit aan jonge kinderen?

Blog#9

Waarom het weten je niet altijd verder helpt. En voelen wel.

Soms weet je met je hoofd al jaren waar bepaalde patronen vandaan komen. Een blog over hoe het dan toch kan helpen om ook te voelen hoe dit zich in je lijf schuil houdt.

Blog#8

Dat wat er niet mag zijn, krijgt macht

Over waarom het niet werkt om emoties weg te stoppen. Over waarom het nuttig is om verdrietig te zijn. En over weerstand die een kwetsbare plek beschermt.

Blog#7

Waarom je zonder verdriet niet gelukkig kan zijn

Over verdriet voelen om geluk te kunnen ervaren. Hoe het toelaten van negatieve emoties je kan opluchten. En over nemen wat er was, dus ook de pijn en het verdriet.

Blog#6

Alleen zijn doet minder pijn

Over sterke schouders, zware lasten, en de prijs die je daarvoor betaalt. En over hoe 'er zijn' voor de anders soms al genoeg kan zijn.

Blog#5

Hoe jouw volle blaas mij confronteerde met mijn oude pijn

Over hoe ik mijzelf in mijn dochter herken, ook op punten waar ik dat liever niet wilde. Over spiegelen en wijze lessen van een kleuter. 

Blog#4

Hoe we de ander niet laten zien wat we eigenlijk nodig hebben

Hoe we soms het tegenovergestelde doen, van waar we behoefte aan hebben. Over in en uit contact gaan. En hoezeer we contact nodig hebben.

Blog#3

Het gevaar van de veilige weg

Waarom het zo lastig is om iets te veranderen. Ook wanneer je eigenlijk al weet dat dit beter zou zijn. Over het ongemak opzoeken.

Blog#2

Je lijf vertelt waar het knelt

Alles wat we meemaken, slaat ons lijf op. Ons lijf weet dan ook vaak als eerste wat er aan de hand is. Als we verliefd zijn, gaat ons hart sneller kloppen. Als we verlegen zijn, gaan we blozen. Contact maken met je lijf, helpt je om te voelen waar het echt om gaat.

Blog#1

Helen kent vele vormen

Soms ben je het even kwijt. De reden waarvoor je het allemaal doet. Als mij dat overkomt, denk ik terug aan dat eerste gesprek met die eerste patiënt.