Skip to content

Sommigen dingen kunnen nou eenmaal echt niet op 1,5 meter afstand

Ik zal het maar meteen eerlijk toegeven: ik heb geknuffeld. Geknuffeld met mensen buiten mijn gezin.

Een vriendin wiens vader op sterven ligt, een intervisie-genoot die mijn steun zocht, mijn lieve zus. Ik krijg daarop verbaasde reacties van anderen. ‘Dat had ik niet van jou verwacht als huisarts’. Ik weet het wel, het is niet helemaal volgens de regels van het ‘nieuwe normaal’.

Anderhalve meter is de norm
Ik geloof dat de Coronamaatregelen zoals die nu gelden, echt helpen en nodig zijn. Die anderhalve meter maatschappij is voor mij de norm van hoe ik me nu probeer te gedragen. Ik was de hele dag door mijn handen. Als huisarts deed ik dat altijd al na elke patiënt die ik ontvang. Verder ben ik ook heel voorzichtig en houd ik zoveel mogelijk afstand. Ik ben ook thuis gebleven en heb me keurig op Covid-19 laten testen toen ik verkouden was.

Maar er zijn nou eenmaal dingen die op 1,5 meter afstand niet zo krachtig zijn. Zoals het delen van verdriet en het geven van steun.

Huidhonger
Wij mensen zijn sociale wezens. Over het algemeen worden we gelukkig van interactie met medemensen. Het belang van fysieke aanraking is daarbij een onderschat fenomeen. Door de maatregelen van de coronacrisis, is de term ‘huidhonger’ opeens veel meer op de kaart komen te staan. Aanraking is misschien wel de meest essentiële vorm van contact.

Al eerder schreef ik in deze blog over het belang van contact en aanraking. We kunnen gewoonweg niet zonder. Voorzien in die behoefte, kan in deze tijden van corona niet zonder enig risico op besmetting. Met elkaar zullen we de risico’s op een weegschaal moeten leggen. Aan de ene kant het risico van een besmetting en aan de andere kant de risico’s van het gebrek aan nabijheid.

Want langdurig zonder fysiek contact, leidt onherroepelijk ook tot gezondheidsschade. Eventjes houden we het wel uit, maar niet voor lang. Je familie en vrienden binnen jouw anderhalve meter toelaten, is misschien wel minder schadelijk dan langdurig verstoken blijven van aanraking. Ik weet het niet. Zorgen maak ik me wel.

Andere berichten

Blog#11

Geruststellen in maanpak

Hoe kan ik geruststellen in een astronautenpak? Over het belang van lichaamstaal en de ontreddering als dat belemmerd wordt.

Blog#10

Hoe vertel ik mijn kinderen, dat je ziek kunt worden van iemands aanraking?

Over het gemis van nabijheid in Coronatijden. En hoe leg je dat uit aan jonge kinderen?

Blog#9

Waarom het weten je niet altijd verder helpt. En voelen wel.

Soms weet je met je hoofd al jaren waar bepaalde patronen vandaan komen. Een blog over hoe het dan toch kan helpen om ook te voelen hoe dit zich in je lijf schuil houdt.

Blog#8

Dat wat er niet mag zijn, krijgt macht

Over waarom het niet werkt om emoties weg te stoppen. Over waarom het nuttig is om verdrietig te zijn. En over weerstand die een kwetsbare plek beschermt.

Blog#7

Waarom je zonder verdriet niet gelukkig kan zijn

Over verdriet voelen om geluk te kunnen ervaren. Hoe het toelaten van negatieve emoties je kan opluchten. En over nemen wat er was, dus ook de pijn en het verdriet.

Blog#6

Alleen zijn doet minder pijn

Over sterke schouders, zware lasten, en de prijs die je daarvoor betaalt. En over hoe 'er zijn' voor de anders soms al genoeg kan zijn.

Blog#5

Hoe jouw volle blaas mij confronteerde met mijn oude pijn

Over hoe ik mijzelf in mijn dochter herken, ook op punten waar ik dat liever niet wilde. Over spiegelen en wijze lessen van een kleuter. 

Blog#4

Hoe we de ander niet laten zien wat we eigenlijk nodig hebben

Hoe we soms het tegenovergestelde doen, van waar we behoefte aan hebben. Over in en uit contact gaan. En hoezeer we contact nodig hebben.

Blog#3

Het gevaar van de veilige weg

Waarom het zo lastig is om iets te veranderen. Ook wanneer je eigenlijk al weet dat dit beter zou zijn. Over het ongemak opzoeken.

Blog#2

Je lijf vertelt waar het knelt

Alles wat we meemaken, slaat ons lijf op. Ons lijf weet dan ook vaak als eerste wat er aan de hand is. Als we verliefd zijn, gaat ons hart sneller kloppen. Als we verlegen zijn, gaan we blozen. Contact maken met je lijf, helpt je om te voelen waar het echt om gaat.

Blog#1

Helen kent vele vormen

Soms ben je het even kwijt. De reden waarvoor je het allemaal doet. Als mij dat overkomt, denk ik terug aan dat eerste gesprek met die eerste patiënt.