Skip to content

Rouw is de achterkant van liefde

Ik leer haar kennen als een vlotte dame. Praat makkelijk, vrolijk, in controle. Ze vertelt zo opgewekt in onze eerste kennismaking, dat ik me even begin af te vragen of ze wel een hulpvraag heeft. Als ik daarnaar vraag, vertelt ze me dat ze het lastig vindt om bij haar boosheid en verdriet te komen. Ze heeft net een scheiding achter de rug. Hoewel ze boos is op haar ex, helpt ze hem ook regelmatig uit de brand. Ten koste van zichzelf.

Ik vraag haar iets te vertellen over haar gezin van herkomst. Ze vertelt over haar broers en zussen, haar moeder. Hoe ze allemaal goed zijn in het positieve benadrukken. Een 'schouders eronder' mentaliteit. Zorgen voor de ander. Ze is zelf nog het meest het 'zonnetje in huis'.

‘En je vader?’, vraag ik haar. Het valt me op dat ze hem nog niet genoemd heeft. ‘Mijn vader is jong overleden na een ziekbed.’, vertelt ze. Ze was toen nog een puber.

'Mis je hem?', vraag ik haar. 'Nee', zegt ze resoluut. 'Hij was een fijne vader. Ik heb geen nare herinneringen aan hem. Maar we hebben ons goed kunnen redden nadat hij stierf’. 'Dat geloof ik zeker', geef ik haar terug.

Hij hoort erbij
De volgende keer dat ik haar zie, vraag ik haar om haar familie eens op te stellen, met kleine houten poppetjes op tafel. Haar moeder, broers en zussen staan bij elkaar in de buurt. Haar vader zet ze ver naar achter. Alsof hij op grote afstand naar zijn familie kijkt, maar er geen onderdeel van uit maakt.

'Je vader staat een eind weg', zeg ik. Ik zie aan haar gezicht dat ze zelf schrikt. ‘Ja.’ Ze blijft even stil. Een stilte die ze niet zo vaak laat vallen. ‘Het zal wel niet zo fijn zijn voor hem, daar zo in de hoek.’, vervolgt ze dan. De tranen branden in haar ogen. 'We hebben het eigenlijk bijna nooit over hem. We willen het vooral graag gezellig houden met elkaar.'

'Hij hoort er wel bij, ook al is hij er niet meer', zeg ik.

‘Als ik nu aan hem denk, dan word ik verdrietig. Ik wil liever niet verdrietig zijn.’ Ze bijt op haar onderlip. Dan begint ze zachtjes te huilen. ‘Ik merk nu pas hoe rot het voelt dat ik hem niet meer echt heb toegelaten al die jaren.’

'Heb je iets in huis, dat je aan hem herinnert?', vraag ik haar, 'Een foto bijvoorbeeld?'. 'Nee', zegt ze. 'Dat lijkt me een mooie huiswerkopdracht', zeg ik haar met een glimlach. Dat kan ze aannemen.

Toelaten
Een paar weken later zie ik haar weer. Ze vertelt over de schilderijtjes van haar vader, die ze in huis heeft opgehangen. ‘Bij de verjaardag van mijn zoontje bleef mijn familie extra lang hangen. We hadden mooie gesprekken over de schilderijen en daarna over mijn vader.’ Ik merk een bepaalde rust in haar stem. 'Het is zo fijn, dat we het over hem hebben. We halen mooie herinneringen op en ik kom meer te weten over hoe het vroeger was en wie hij was.'

‘En hoe is het contact met je ex?’, vraag ik haar. ‘Het lukt me wat vaker om nee tegen hem te zeggen. En dat maakt ons onderling contact gek genoeg prettiger’. Ik zie een oprechte glimlach op haar gezicht.

Positiviteit is een hele prettige eigenschap. Het leven is echter niet altijd alleen maar zonnestralen. Zo hoort de dood onherroepelijk bij het leven. Soms komt de dood en het daarbij horende afscheid veel te vroeg. Het overlijden van een dierbare gaat gepaard met gemis. Als dat gemis en verdriet er niet mag zijn, dan wordt het ook een grote klus om je echt het 'zonnetje in huis' te voelen. Ingeslikte rouw wordt later dikwijls ook ingeslikte boosheid en verdriet op andere terreinen. Gemis en verdriet toelaten brengt ook de positiviteit weer meer in balans. Daarom is het rouwproces zo belangrijk. Van mijn opleiders leerde ik ooit: rouw is de achterkant van liefde.

Andere berichten

Blog#13

De schaamte voorbij

Over waarom het soms zo moeilijk is om lekker te spelen. Over de schaamte die ik dan tegenkom. Een welkom aan het vrije kind in mij.

Blog#12

Sommigen dingen kunnen nou eenmaal echt niet op 1,5 meter afstand

Over het dilemma in deze Coronatijd: die anderhalve meter.

Blog#11

Geruststellen in maanpak

Hoe kan ik geruststellen in een astronautenpak? Over het belang van lichaamstaal en de ontreddering als dat belemmerd wordt.

Blog#10

Hoe vertel ik mijn kinderen, dat je ziek kunt worden van iemands aanraking?

Over het gemis van nabijheid in Coronatijden. En hoe leg je dat uit aan jonge kinderen?

Blog#9

Waarom het weten je niet altijd verder helpt. En voelen wel.

Soms weet je met je hoofd al jaren waar bepaalde patronen vandaan komen. Een blog over hoe het dan toch kan helpen om ook te voelen hoe dit zich in je lijf schuil houdt.

Blog#8

Dat wat er niet mag zijn, krijgt macht

Over waarom het niet werkt om emoties weg te stoppen. Over waarom het nuttig is om verdrietig te zijn. En over weerstand die een kwetsbare plek beschermt.

Blog#7

Waarom je zonder verdriet niet gelukkig kan zijn

Over verdriet voelen om geluk te kunnen ervaren. Hoe het toelaten van negatieve emoties je kan opluchten. En over nemen wat er was, dus ook de pijn en het verdriet.

Blog#6

Alleen zijn doet minder pijn

Over sterke schouders, zware lasten, en de prijs die je daarvoor betaalt. En over hoe 'er zijn' voor de anders soms al genoeg kan zijn.

Blog#5

Hoe jouw volle blaas mij confronteerde met mijn oude pijn

Over hoe ik mijzelf in mijn dochter herken, ook op punten waar ik dat liever niet wilde. Over spiegelen en wijze lessen van een kleuter. 

Blog#4

Hoe we de ander niet laten zien wat we eigenlijk nodig hebben

Hoe we soms het tegenovergestelde doen, van waar we behoefte aan hebben. Over in en uit contact gaan. En hoezeer we contact nodig hebben.

Blog#3

Het gevaar van de veilige weg

Waarom het zo lastig is om iets te veranderen. Ook wanneer je eigenlijk al weet dat dit beter zou zijn. Over het ongemak opzoeken.

Blog#2

Je lijf vertelt waar het knelt

Alles wat we meemaken, slaat ons lijf op. Ons lijf weet dan ook vaak als eerste wat er aan de hand is. Als we verliefd zijn, gaat ons hart sneller kloppen. Als we verlegen zijn, gaan we blozen. Contact maken met je lijf, helpt je om te voelen waar het echt om gaat.

Blog#1

Helen kent vele vormen

Soms ben je het even kwijt. De reden waarvoor je het allemaal doet. Als mij dat overkomt, denk ik terug aan dat eerste gesprek met die eerste patiënt.