Skip to content

Alleen zijn doet minder pijn

Ik ken haar nog niet zo lang. Vanaf ons eerste contact komt ze op me over als een sterke vrouw. Ze houdt graag zelf de regie en laat haar emoties niet graag een loopje nemen met haar. Het intrigeert me; door haar sterke houding heeft ze bijna iets afwerends. Alsof er ‘kom maar niet dichtbij’ op haar voorhoofd staat geschreven.

'Schouders eronder en door gaan'

Helaas wordt bij haar de diagnose kanker gesteld, en komt ze in een medische molen terecht. Ik ontmoet haar, na een heel traject in het ziekenhuis, weer thuis. ‘Ik vond het maar niks hoor, in dat ziekenhuis.’ Ze vertelt me uitgebreid over de operatie die ze moest ondergaan, en hoe ziek ze daarna werd door een infectie. Tot twee keer toe besluit ze zelf, tegen medisch advies in, het ziekenhuis eerder te verlaten. ‘In het ziekenhuis wordt er continue op je gelet. Ik kon geen stap zetten zonder in de gaten gehouden te worden. Ze zullen het wel goed bedoelen hoor, maar ik moet er niks van hebben.’ Thuis voelt ze zich veel prettiger. Haar man moet haar wel wat afremmen soms, anders wil ze teveel doen. ’Schouders eronder en door gaan’. Het lijkt haar levensmotto. Ik vraag me af waar ze zich dat zo sterk eigen heeft gemaakt.

Liever sterk zijn, dan in de steek gelaten worden

Die middag bij haar thuis, zeg ik haar dat ze zo sterk op me over komt. ‘Waar komt dat vandaan, dat u zo sterk kan zijn?’, vraag ik haar. Dan begint ze te vertellen. Over haar moeilijke jeugd, met een chronisch zieke moeder en psychisch zieke broer, waardoor zij altijd de sterkste moest zijn. Ze besloot onbewust al heel jong om het alleen op te knappen, omdat ze niet veilig kon leunen op een ander. Te jong werd ze volwassen. Te vroeg moest ze haar eigen boontjes doppen. Ze is er meesterlijk goed in geworden. Ik denk bij mezelf: wat zal ze het gemist hebben, om af en toe de kleine te mogen zijn. Even te mogen uithuilen, wegkruipen en een arm om haar heen toe te laten. Dat is een hoge prijs die ze betaalt voor haar krachtige houding.

Steunende schouders

Haar verhaal raakt me. Als ze haar verhaal besluit met: ‘tja, zo lopen soms de dingen, wat doe je eraan’, hoor ik wat onrust in haar stem. Terwijl ik opsta, zeg ik haar: ‘Het kan soms ook fijn zijn om even op de schouder van een ander te mogen leunen, in plaats van altijd de schouder te moeten zijn.’

Ze kijkt me wat schichtig aan, en zegt me dan: ‘Dat mag jij dan voor mij zijn. Die schouder bedoel ik’. Ze blijft even stil en staart naar de grond. Dan recht ze haar rug weer en vervolgt er snel achteraan: ‘maar ik zal niet snel bellen hoor!’.

‘Dan kom ik gauw weer langs’, zeg ik haar en ze knikt instemmend.

Met een gevoel van voldoening fiets ik terug naar de praktijk. Ik heb vandaag weer een keer ervaren dat ‘er zijn’ voor de ander soms al genoeg is.

Andere berichten

Blog#8

Dat wat er niet mag zijn, krijgt macht

Over waarom het niet werkt om emoties weg te stoppen. Over waarom het nuttig is om verdrietig te zijn. En over weerstand die een kwetsbare plek beschermt.

Blog#7

Waarom je zonder verdriet niet gelukkig kan zijn

Over verdriet voelen om geluk te kunnen ervaren. Hoe het toelaten van negatieve emoties je kan opluchten. En over nemen wat er was, dus ook de pijn en het verdriet.

Blog#5

Hoe jouw volle blaas mij confronteerde met mijn oude pijn

Over hoe ik mijzelf in mijn dochter herken, ook op punten waar ik dat liever niet wilde. Over spiegelen en wijze lessen van een kleuter. 

Blog#4

Hoe we de ander niet laten zien wat we eigenlijk nodig hebben

Hoe we soms het tegenovergestelde doen, van waar we behoefte aan hebben. Over in en uit contact gaan. En hoezeer we contact nodig hebben.

Blog#3

Het gevaar van de veilige weg

Waarom het zo lastig is om iets te veranderen. Ook wanneer je eigenlijk al weet dat dit beter zou zijn. Over het ongemak opzoeken.

Blog#2

Je lijf vertelt waar het knelt

Alles wat we meemaken, slaat ons lijf op. Ons lijf weet dan ook vaak als eerste wat er aan de hand is. Als we verliefd zijn, gaat ons hart sneller kloppen. Als we verlegen zijn, gaan we blozen. Contact maken met je lijf, helpt je om te voelen waar het echt om gaat.

Blog#1

Helen kent vele vormen

Soms ben je het even kwijt. De reden waarvoor je het allemaal doet. Als mij dat overkomt, denk ik terug aan dat eerste gesprek met die eerste patiënt.