Skip to content

Het gevaar van de veilige weg

Daar zat ik dan. Laptop op schoot, starend naar een nieuwe website die mijn naam draagt. Mijn man besloot om mij een duwtje in de rug te geven door een website aan te maken. Ik kreeg het er warm van. Van spanning, maar ook van opluchting.

Er was een beetje ruimte ontstaan voor een diep verlangen. Het verlangen om te mogen uitzoeken wat ik echt wil. Blijkbaar had ik van binnen nog de goedkeuring nodig van de persoon die het dichtst bij me staat. Het raakte me. Het raakt omdat het natuurlijk lief is van hem. En het raakt nog meer, omdat het zo spannend is om uit je comfortzone te komen. Als ik daadwerkelijk een stap zou zetten, dan loop ik ook risico dat het zal mislukken. Blijven bij hoe het is, lijkt dan een aantrekkelijke keuze. Maar wat we vaak over het hoofd zien, is dat blijven bij het bekende, ook een risico met zich mee brengt. Het risico dat het leven niet ten volle geleefd wordt. Dat we mooie kansen op levensgeluk mislopen.

De bekende weg
Ik vond het een strijd om mijn eigen weg te gaan. Een strijd om mezelf toe te staan een andere weg te kiezen, dan de gebaande paden. Soms kiezen we liever de bekende weg, al is dat voor jou niet het mooiste pad. Het is er veilig en voorspelbaar. Zo hebben we allemaal onze eigen comfortzone, ook al voelt die niet altijd comfortabel. Om iets te veranderen, zul je op zoek moeten naar het ongemak. Want juist daar liggen de kansen. Ik stelde mezelf dan ook de vraag: ‘klopt het nog in mijn hart?’.

In beweging
Dat het antwoord niet volmondig ‘Ja!’ was, dat voelde ik al wel. Maar hoe moest ik vervolgens in beweging komen? Tijdens een training, waarin ik zelf deelnemer was, ontdekte ik dat het juist makkelijker wordt om een stap te zetten, als je je ‘beren op de weg’ bij de hand neemt, in plaats van je ertegen te verzetten.

Het vergt wel wat moed om het ongemak op te zoeken. En moed is zoiets als: bang zijn, en toch doen.

Onderstaand gedicht kreeg ik destijds van een opleider.

Vele wegen kent het leven

Vele wegen kent het leven, maar van al
die wegen is er een die jij te gaan hebt.
Die ene is voor jou, die ene slechts.
En of je wilt of niet, die weg heb je te gaan.
De keuze is dus niet de weg, want die koos jou. De keuze is de wijze, hoe die weg te gaan.

Met onwil om de kuilen en de stenen,
met verzet omdat de zon een weg die
door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.
Of met de wil om aan het einde van die
weg milder te zijn en wijzer, dan aan het begin. De weg koos jou, kies jij ook hem?

Hans Stolp
naar dag hammarskjöld

Wil jij ook ontdekken wat het je kan opleveren, als je het ongemak opzoekt? Lees hier meer over wat coaching voor jou kan betekenen.

Andere berichten

Blog#14

Rouw is de achterkant van liefde

Over hoe niet-aangenomen rouw samenhangt met ingeslikte boosheid en verdriet. En het effect daarvan op je contact met anderen. En het contact met jezelf.

Blog#13

De schaamte voorbij

Over waarom het soms zo moeilijk is om lekker te spelen. Over de schaamte die ik dan tegenkom. Een welkom aan het vrije kind in mij.

Blog#12

Sommigen dingen kunnen nou eenmaal echt niet op 1,5 meter afstand

Over het dilemma in deze Coronatijd: die anderhalve meter.

Blog#11

Geruststellen in maanpak

Hoe kan ik geruststellen in een astronautenpak? Over het belang van lichaamstaal en de ontreddering als dat belemmerd wordt.

Blog#10

Hoe vertel ik mijn kinderen, dat je ziek kunt worden van iemands aanraking?

Over het gemis van nabijheid in Coronatijden. En hoe leg je dat uit aan jonge kinderen?

Blog#9

Waarom het weten je niet altijd verder helpt. En voelen wel.

Soms weet je met je hoofd al jaren waar bepaalde patronen vandaan komen. Een blog over hoe het dan toch kan helpen om ook te voelen hoe dit zich in je lijf schuil houdt.

Blog#8

Dat wat er niet mag zijn, krijgt macht

Over waarom het niet werkt om emoties weg te stoppen. Over waarom het nuttig is om verdrietig te zijn. En over weerstand die een kwetsbare plek beschermt.

Blog#7

Waarom je zonder verdriet niet gelukkig kan zijn

Over verdriet voelen om geluk te kunnen ervaren. Hoe het toelaten van negatieve emoties je kan opluchten. En over nemen wat er was, dus ook de pijn en het verdriet.

Blog#6

Alleen zijn doet minder pijn

Over sterke schouders, zware lasten, en de prijs die je daarvoor betaalt. En over hoe 'er zijn' voor de anders soms al genoeg kan zijn.

Blog#5

Hoe jouw volle blaas mij confronteerde met mijn oude pijn

Over hoe ik mijzelf in mijn dochter herken, ook op punten waar ik dat liever niet wilde. Over spiegelen en wijze lessen van een kleuter. 

Blog#4

Hoe we de ander niet laten zien wat we eigenlijk nodig hebben

Hoe we soms het tegenovergestelde doen, van waar we behoefte aan hebben. Over in en uit contact gaan. En hoezeer we contact nodig hebben.

Blog#2

Je lijf vertelt waar het knelt

Alles wat we meemaken, slaat ons lijf op. Ons lijf weet dan ook vaak als eerste wat er aan de hand is. Als we verliefd zijn, gaat ons hart sneller kloppen. Als we verlegen zijn, gaan we blozen. Contact maken met je lijf, helpt je om te voelen waar het echt om gaat.

Blog#1

Helen kent vele vormen

Soms ben je het even kwijt. De reden waarvoor je het allemaal doet. Als mij dat overkomt, denk ik terug aan dat eerste gesprek met die eerste patiënt.